Dunhills Bijzondere Vormen: Don, Duke en Opera

Het vormenrepertoire van Dunhill beperkt zich niet tot de genummerde standaardlijst. In de catalogi en stempels van het merk komen vormen voor die nooit op de lijst zijn beland, of die slechts een paar jaar te zien waren om vervolgens weer te verdwijnen. Onder deze vormen is het drietal dat verzamelaars het meest bezighoudt Don, Duke en Opera; alle drie lijken op het eerste gezicht op bekende families, maar volgen in detail hun eigen regels.

Het Subtiele Verschil Tussen Don en Duke

Beide vormen zijn verwanten van de poker-familie: een cilindrische ketel, een vlakke bodem. Het onderscheid zit in de steelaansluiting. Bij de Don is er, hoe kort ook, een echte steel, en de mondstuk sluit hierop aan. Bij de Duke ontbreekt de steel: een metalen manchet aan de zijkant van de ketel doet dienst als steel en het mondstuk wordt rechtstreeks op deze montering bevestigd. Het mondstuk van de Duke bestaat meestal uit twee delen: een dunne schacht met aan het uiteinde een verdikt mondgedeelte; de schacht is in sommige exemplaren van eboniet (vulcanite), in andere van been. Deze constructie maakt de pijp aanmerkelijk lichter.

De ketel van de Duke helt licht naar voren en balanceert op een afgeplatte hiel; het mondstuk sluit net onder de tailleer van de ketel aan. Volgens de overlevering werd de vorm gestempeld met de nummers 519, 4144 en 41441, en geproduceerd in de afwerkingen Bruyere, Shell, Tanshell, Red Bark en Root Briar. De productie zou halverwege de jaren 1910 zijn begonnen en met tussenpozen tot vandaag zijn doorgegaan. Een vergelijkbare ketel-manchetconstructie duikt bij andere fabrikanten onder andere namen op; in sommige vormenoverzichten wordt vermeld dat Peterson dezelfde opzet tankard noemt. Het artikel oorsprong van briarpijp-vormnamen geeft meer details over hoe vormnamen van merk tot merk verschuiven.