Sasieni-nevenmerken en Datering

De Sasieni-nevenmerken zijn de secundaire pijplijnen die de Londense firma Sasieni onder afzonderlijke namen naast zijn topserie Four Dot verkocht. Op deze pijpen staat geen teken dat het productiejaar rechtstreeks weergeeft; het dateren berust op het samen lezen van de distributeursnaam die in catalogi en advertenties voorkomt, de opmaak van het steelstempel, het vormnummer en de afwerkingsnaam. Voor de algemene geschiedenis van de firma kan het artikel Sasieni geraadpleegd worden.

Het Ontstaan van de Lijnen

De basis waarop Sasieni werd opgericht, was een patent voor het in de oven laten rijpen van reservoirs van heidewortel (briar); de aanvraag werd ingediend op 6 januari 1919, de tekst werd in maart van datzelfde jaar gepubliceerd. Dit systeem, waarbij reservoirs op draaiende panelen in een verwarmd compartiment werden geplaatst en er met tussenpozen uitgehaald om het vocht van het oppervlak te vegen, bracht de jaren van natuurlijk drogen terug tot weken. In het Amerikaanse patent van de oprichter uit 1924 staat als adres de Londense wijk Stoke Newington vermeld; de patenten die in diezelfde jaren werden verkregen, behandelen ook een verlengstuk dat het vocht tussen mondstuk en reservoir tegenhoudt. Deze vroege reeks patenten wordt beschouwd als de belangrijkste factor die het mogelijk maakte om weg te gaan bij de Dunhill-fabriek en onder eigen naam te gaan produceren.

De selectiecriteria waren streng; toen lichamen die het stempel Four Dot niet verdienden maar waarvan het gebrek aan het oppervlak bleef, zich opstapelden, werden er aparte lijnen geopend om deze te verwerken. In de lijsten van de Amerikaanse distributeur London House uit 1935-1937 worden acht namen opgesomd: His Royal Highness, Royal Stuart, Friar, Mayfair, Henley Club, Pickwick (later Mr. Pickwick), Berkeley Club en Old England. Aan een deel van de lijsten van 1936 en 1937 wordt de kortlevende lijn London House toegevoegd; in een catalogus van rond 1939 blijven er nog zes namen over. Dat elke lijn zijn eigen plaats in de lijst inneemt, toont aan dat dit niet één enkele hoop "tweede kwaliteit" was, maar van elkaar gescheiden niveaus. Een deel van de namen is ook in Amerika apart geregistreerd: Englandaire en Mayfair in 1931, Friar in 1934, en de gezandstraalde Windsor in 1951.