Paradis Pipes

Paradis Pipes is de laatste schakel in een pijpmakerstraditie die zich in Quebec over drie generaties uitstrekt. De broers Gilles en Fernand Paradis, naar wie het merk is genoemd, brachten in 1978 de atelierkennis die ze van de generatie van hun vader hadden overgenomen samen onder hun eigen handtekening; ze bouwden zo een middelgrote, maar volledig binnenlandse productielijn op die in Canada via tabakswinkels werd gedistribueerd.

De Kennismaking van de Familie met de Pijp

Het verhaal begint lang vóór het merk, in 1922, toen de familie Paradis naar de Verenigde Staten emigreerde. Lucien Paradis (1906-1979), destijds zestien jaar oud, ging als leerling aan de slag in de pijpenfabriek van zijn oom Joseph B. Desjardins in de stad Fall River in de staat Massachusetts. Dit bedrijf, bekend van het JD-stempel, groeide in een bepaalde periode uit tot een omvang van zestig werknemers, en Desjardins verwierf twee patenten: een op een machine voor het bewerken van mondstukken en een op een ontwerp van een kopraspel.

Deze leerperiode eindigde met de Grote Depressie: Lucien, die in 1930 werkloos raakte, keerde terug naar Quebec en ging aan de slag in de sector landbouwmachines; het maken van pijpen zette hij een tijdlang als bijberoep voort. Nadat ook de rest van de familie zich in Quebec had gevestigd, richtte hij rond 1933 samen met zijn twee broers zijn eigen pijpenfabriek op. Dit bedrijf gaf in zijn beste periode werk aan achttien mensen en produceerde in de jaren 1960 meer dan vijftigduizend pijpen per jaar. Opvallend is dat de productie niet onder één enkele merknaam werd samengebracht: uit dezelfde werkbanken kwamen pijpen met de stempels JBL, Dr. Thomas, Fernand Gignac, S.C. Pipes, New London Golfer en Jo Thomassin. Daarom gaan volgens de bronnen veel pijpen waarvan de Canadese herkomst niet meteen duidelijk is, terug op dit atelier.