Pijpenfilters en -Systemen

Pijpenfilters en -systemen is de verzamelnaam voor oplossingen die erop gericht zijn te voorkomen dat het vocht en de teer die tijdens het roken ontstaan, de mond bereiken. Er zijn drie hoofdbenaderingen ontwikkeld: absorberende filters (actieve koolstof, balsa, papier) die in de zitting tussen steel en mondstuk worden geplaatst, metalen apparaten (stinger) die het vocht in de rook condenseren, en "systeem"-pijpen die reservoirs voor het opvangen van vocht in hun eigen lichaam dragen.

Het gemeenschappelijke doel van al deze oplossingen is een drogere en koelere rookervaring te bieden en zo het risico op tongbrand (tongue bite) te verminderen. Filtergebruik is grotendeels een regionale traditie: het 9 mm-filter geldt in Duitsland en Midden-Europa als de facto standaard, terwijl in de Brits-Amerikaanse wereld roken zonder filter overheerst.

Absorberende Filters: Actieve Koolstof en Balsa

De geschiedenis van het moderne pijpenfilter begint bij het Duitse bedrijf Vauen. Het merk "Dr. Perl", gebaseerd op het rookfiltreringswerk van de Berlijnse scheikundige Jacques Perl, werd in 1921 geregistreerd; het eerste product was een papieren filter in de maten 6 en 9 mm. De in 1934 op de markt gebrachte Dr. Perl junior was 's werelds eerste pijpenfilter met actieve koolstof, en Vauen hield het patent op deze uitvinding ongeveer twintig jaar in eigen hand. Deze innovatie leidde er na verloop van tijd toe dat het merendeel van de Duitse en Oostenrijkse pijpen werd geboord met een 9 mm-filteropening. Savinelli sloeg een andere weg in en gebruikt staafjes gesneden uit poreus balsahout; balsa werkt door vocht te absorberen en wordt als smaakneutraal beschouwd.

Een pijp met filter kan ook zonder filter worden gerookt; omdat de lege zitting echter meer condensatie kan veroorzaken, is het gebruik van een adapter (reductor) in dat geval gangbaar.