Pijpkamerformaat

Het pijpkamerformaat is een onderwerp dat wordt besproken aan de hand van de diameter en diepte van de holte waarin de tabak brandt, en het volume dat door deze twee wordt bepaald. Omdat dit de hoeveelheid tabak per vulling bepaalt, worden ook de rookduur en de opwarmneiging van de kamer met dit formaat in verband gebracht.

Er bestaat echter geen bindende maatstandaard in de pijpproductie: de millimeterwaarden in catalogi behoren steeds tot de eigen schaal van elk merk. Ook het feit dat het formaat op zich een discussieonderwerp is geworden, is van recente datum; het onderwerp is vooral gegroeid in internetforums.

De Maat Die de Archeologie Naliet

Het gebied waar het kamerformaat het best gedocumenteerd is, is de archeologie van de kleipijp. Vroege exemplaren hebben kleine kamers; deze kleinte wordt toegeschreven aan de hoge prijs van tabak. Naarmate tabak goedkoper werd, groeiden de kamers, en deze trend is gebruikt als criterium bij het dateren van vondsten. In dezelfde periode bewoog de diameter van het steelgat zich in tegengestelde richting: de maat van ongeveer 9/64 inch (circa 3,6 mm) begin zeventiende eeuw daalde eind achttiende eeuw naar 4/64 inch (circa 1,6 mm). De in 1966 gepubliceerde studie van D. B. Whitehouse over de steelgatdiameters van Bristolse pijpen uit 1620-1850 is een van de bekende voorbeelden uit deze literatuur. Bij de Japanse kiseru is de kamer bekend om zijn kleinheid, die net genoeg ruimte biedt voor een snufje fijngesneden kizami-tabak. In de periode waarin briar wijdverspreid raakte, is het kamerformaat lange tijd geen zelfstandig onderzoeksonderwerp geweest.