De Nep-Dunhills van de Jaren Tachtig

De nep-Dunhills van de jaren tachtig vormen een kleine groep pijpen die begin jaren tachtig in Engeland werden gemaakt en aan Amerikaanse verzamelaarskringen werden aangeboden als vroeg gedateerde, zeldzame stukken. Het probleem zat niet in het materiaal of de vakmanschap: de meeste van deze pijpen zijn gemaakt van Dunhill-briar, door handen die bij Dunhill waren opgeleid.

Wat fout was, is de tekst die op de kop is geslagen; de stempels doen de pijp tientallen jaren ouder lijken en wekken de indruk van een zeldzame vorm die in de catalogus moeilijk terug te vinden is. De affaire geldt als het meest genoemde vervalsingsgeval in de briarpijp-verzamelwereld.

Het Ontstaan van de Kans

Toen Dunhill in 1976 Lane Limited overnam, kwam ook de pijpenlijn van Charatan onder hetzelfde dak. Begin jaren tachtig werd de pijpenproductie van Dunhill in één enkele fabriek geconcentreerd; de Charatan-productie verhuisde in 1982 naar Walthamstow en een aantal vakmannen verloor daardoor hun baan. Het waren niet alleen mensen die de fabriek verlieten: ook handgereedschap, stempelsets, ruwe briar en kopjes die tijdens de kwaliteitsselectie waren afgekeurd en halfafgewerkt bleven liggen, verdwenen ongecontroleerd naar buiten. In diezelfde jaren maakte Bill Ashton-Taylor, opgeleid in de Dunhill-fabriek, in 1983 de eerste pijp van zijn eigen merk Ashton.

In Amerika ontstond ondertussen het verzamelen van gebruikte briarpijpen als nieuwe liefhebberij; beurzen, postlijsten en telefonisch onderhouden contacten vormden het eerste kader van deze bezigheid. De meest gezochte stukken waren grote, vroeg gedateerde Dunhills. De kennis binnen het veld was echter nog erg beperkt: vroege catalogi waren niet te verkrijgen, grote exemplaren waren onvoldoende bekend, en er circuleerden misvattingen zoals de gedachte dat de letters in de ODA-stempel landnamen aanduidden. Dit gebrek aan referentiepunten liet vervalsing ruim baan.