Geschiedenis en Cultuur

De grootste gebogen Dunhill-pijpen met een regulier vormnummer, uitsluitend geproduceerd in 1976. Behandeld samen met de verandering van het nummeringssysteem en de productieschommelingen aan het einde van het decennium.

Een non-profit ambachtsschool, in 2020 opgericht door vier Italiaanse pijpenmakers tijdens de lockdowns van de pandemie, gebaseerd op het meester-leerlingsysteem.

Alfred Dunhills in 1924 gepubliceerde The Pipe Book brengt de wereldgeschiedenis van de pijp samen in één band. Dat het boek al meer dan honderd jaar in druk blijft, en het verschil tussen wat de lezer ervan verwacht en wat hij erin aantreft, maken het tot de meest besproken titel in de literatuur.

American Smoking Pipe Co., in 1978 in New Jersey opgericht door twee vrienden, koos zijn naam bewust om zich te onderscheiden van de overwegend Europese pijpenwereld. De werkplaats gaat vandaag in Montana door in handen van Mark Tinsky.

Een Amerikaanse imagistische dichteres die de vrouwbeelden van haar tijd tartte door in het openbaar sigaren te roken en na haar dood met de Pulitzerprijs werd bekroond; de meerschuim pijpen die haar in verzamelingen worden toegeschreven, schreven haar naam ook in de tabaksgeschiedenis.

De opsplitsing van pijpenverzamelaars in twee aparte gemeenschappen rond antieke stukken en briarpijpen; de geschiedenis van deze scheiding en de criteria en grenzen ervan op het gebied van materiaal en informatiebronnen.

Ashton, ontstaan in 1983 uit de samenwerking tussen een bij Dunhill opgeleide Engelse meester en een Amerikaanse importeur, maakte snel naam met zijn diepe zandstraling en oliekuurmethode.

Het leven en werk van Barnabas T. Suzuki, de verzamelaar, onderzoeker en clubbestuurder die de Japanse pijpenwereld verbond met de internationale gemeenschap.

Het werk, de boeken en de plaats binnen de gemeenschap van de Amerikaanse onderzoeker Ben Rapaport, die al een halve eeuw schrijft over antieke pijpenverzameling en tabaksliteratuur.

Van Albert Einstein tot Mark Twain, van Douglas MacArthur tot de fictieve held Sherlock Holmes: een verzamelartikel dat op basis van bronnen persoonlijkheden voorstelt die vereenzelvigd zijn met hun pijp.

Amerikaanse artisanale maker die in 1976 in Vermont begon met het maken van pijpen, na een pauze van ruim twintig jaar in 2003 terugkeerde naar de werkbank en zijn opleiding als gereedschapmaker in zijn pijpenwerk toepaste.

De loopbaan van Brian Levine, die in vrijwel elke geleding van de Amerikaanse pijpensector werkte — van detailhandel tot importactiviteiten, van verenigingsbestuur tot tijdschriftuitgeverij — en die bekendstaat als presentator van The Pipes Magazine Radio Show.

De geschiedenis van de Britse pijpenmakerij, van de gilden van kleipijpenmakers via de Londense briarateliers tot de fusies onder de vlag van Cadogan.

Pijpen die buiten de klassieke kop-steel-indeling vallen: sierstukken die nooit voor gebruik waren bedoeld, negentiende-eeuwse patenten voor een kamer-in-een-kamer, Afrikaanse pijpen met dubbele kamer en de hedendaagse briars met een dubbele kamer.

Kort portret van de Amerikaanse meester Charles Richard Hester Jr., die na meer dan twintig jaar dienst als infanterist in Missouri begon met het snijden van briarpijpen en twee boeken over de pijp publiceerde.

De plaats van de langsteel-tabakspijp in de Ottomaanse samenleving: van jaren van verbod tot koffiehuisplezier, van gastvrijheidsgewoonten tot het gilde van pijpstelenmakers — een cultuurgeschiedenis van meer dan twee eeuwen.

De uit archieven samengestelde beknopte geschiedenis van A. Clubb & Sons, opgericht in 1878 in Toronto, en een tabakszaak met dezelfde handelsnaam in Los Angeles aan het begin van de 20e eeuw.

De traditie van de klaspijp die van het einde van de negentiende eeuw tot het begin van de jaren zestig op Amerikaanse campussen leefde, omvat zowel de tijdens de diplomaplechtigheid gebroken kleipijp als de persoonlijke pijp met de letter van de school en het afstudeerjaar gegraveerd in de kop.

Cope Bros & Company, in 1848 opgericht in Liverpool, wordt minder herinnerd om de tabak die het produceerde dan om de tijdschriften, boekjes en kaarten die het drukte; deze firma liet de rijkste verzameling documenten na over de Victoriaanse tabakscultuur.

Amerikaanse schrijver van verhalen en historische fictie over de pijpencultuur; bekend van zijn verhalen gepubliceerd op Pipedia.

De geschiedenis van de opkomst van funda-wortel (briar) als pijpmateriaal in het midden van de 19e eeuw, in de Franse plaats Saint-Claude, en hoe het klei en meerschuim in de schaduw stelde.

Een geschiedenisartikel over de titel 'duurste pijp', die al honderdvijftig jaar van eigenaar wisselt in de pijpenwereld, met voorbeelden variërend van tentoonstellingsreuzen tot juwelenstukken in enkel exemplaar, en over de criteria waarop deze titel is gebaseerd.

De oliehardingsmethode die Dunhills gezandstraalde Shell-afwerking onderscheidt, wat de octrooidocumenten vertellen, en hoe de diepte van het zandstralen door de eeuw heen veranderde.

Een korte geschiedenis van hoe pijpenclubs, ontstaan uit Engelse koffiehuizen en de rookkamers van herenclubs, in de twintigste eeuw uitgroeiden tot onafhankelijke verenigingen met statuten.

De in het Crystal Palace geopende Grote Tentoonstelling van 1851 geldt als het evenement waarop pijpen voor het eerst gezamenlijk te zien waren in een internationale etalage. De pijpenafdeling van de tentoonstelling legt de productiegeografie van die tijd ongewijzigd vast.

De intrede van tabak op Ottomaans grondgebied begin zeventiende eeuw, de strenge verboden van Murad IV en de ontwikkeling van verbod naar staatsinkomsten.

Het familieverhaal dat vertelt hoe Dr. Grabow, een van de meest verspreide Amerikaanse massaproductie-pijpenmerken, zijn naam ontleent aan een arts uit Chicago, samen met de geverifieerde merkgeschiedenis rond dit verhaal.

De wetenschappelijke, Duitse, Franse en Turkse namen van hetzelfde mineraal ontstonden vanuit afzonderlijke waarnemingen; het resultaat was een verwarring in benaming die al sinds de negentiende eeuw voortduurt.

De grote koppen van de ODA-pijpen die Dunhill in 1950 introduceerde, en de plaats van de bijbehorende vormnummers uit de 800-reeks binnen het verzamelen.

Pijpen gemaakt van echte Dunhill-briar, maar met stempels die ze tientallen jaren ouder en veel zeldzamer doen lijken dan ze zijn. De affaire, die aan het licht kwam door een expositie op een beurs in 1984, geldt als het meest genoemde vervalsingsgeval in de briarpijp-verzamelwereld.

Een historische blik op het subgebied van tobacciana, het verzamelen van rond tabak geproduceerde voorwerpen, dat erotische en obscene beelden draagt. Een casestudy die loopt van reclamekaartjes tot pijpen met Stanhope-lenzen en gesneden pijpenkoppen.

De westerse familie pipe/pipa/Pfeife gaat terug op een Latijns werkwoord dat vogelgetjilp nabootste en verwees eerst naar een muziekinstrument. Dat het woord aan het rookinstrument bleef kleven, is pas eind 16e eeuw gedocumenteerd.

Van Hollandse herbergtaferelen tot Magrittes beroemde doek, van Sherlock Holmes tot Midden-aarde: een korte kaart van de betekenissen die de pijp in schilderkunst en literatuur heeft gedragen.

Met het erfgoed van İzmir, Samsun-Bafra en Roemelië hebben de Turkse streken waar Oosterse tabak wordt geteeld eeuwenlang de "Turkish"-component van de pijpmengsels van de wereld gevoed.

Hiroyuki Tokutomi, die de discipline in verhoudingen van de Deense school combineerde met Japanse esthetische maatstaven, bouwde een ontwerptaal die bewust brak met de symmetrieverwachting van de briar pijp. Dit artikel behandelt zijn vormopvatting, biografie en stempels.

Bestond er echte rivaliteit tussen de inheemse Amerikaanse gigant William Demuth & Company en de uit Londen afkomstige Alfred Dunhill? De banden die documenten aan het licht brengen en het vergelijkbare lot van twee grote pijpencollecties.

Twee eretitels, in 1998 en 2017 ingesteld door de Chicagoland Pipe Collectors Club, gelden als het enige bekende structurele programma dat levenslange verdiensten in de pijpengemeenschap erkent. Dat beide gebonden zijn aan één enkele club, heeft hun continuïteit tot onderwerp van discussie gemaakt.

Hoe de rechtgenerfde DR-pijpen werden gestempeld in de periode 1910-1918 waarin Dunhill het Duke Street-stempel droeg, hoe de niveaus werden aangeduid en wat er gebeurde met gebrekkige koppen.

Een grote, rechte billiard-vorm van Dunhill die dateert uit de jaren dertig, vrijwel uitsluitend bekend in Shell-afwerking en met een zeer klein aantal geregistreerde exemplaren.

De oorsprong van het DR-stempel dat Dunhill op zijn recht-generfde pijpen aanbrengt, de bezwaren tegen de claim van 'dode wortel' in de naam, en het classificatiesysteem dat van letters naar sterren loopt.

De codes ES, ODA 850 en 851 uit Dunhills oude vormtabel duiden Canadian-pijpen aan die, ondanks hetzelfde nummer, zeldzaam voorkomen met een veel langere steel.

Het dateringsraadsel dat ontstaat wanneer een codeloos Dunhill Shell-stempel uit de oorlogsjaren op dezelfde pijp wordt aangetroffen als een later aangebrachte jaarcode.

Het spoor van de Siberische pijp van mammoetivoor, die zich in de collectie van Alfred Dunhill bevond en werd afgebeeld op de omslag van The Pipe Book, raakt verloren na het bombardement van de winkel in 1941. De herkenning van het stuk in de VS en zijn komst naar de veiling in 2020 vormen een gedocumenteerd voorbeeld van hoe herkomstonderzoek werkt.

Een Amerikaanse ambachtsman die alleen werkt in het stadje Washburn, Wisconsin, zijn pijpen signeert met de naam SeaSmoke en in dezelfde werkplaats ook keramiek maakt.

Hoe een oude slogan die "Ierland voor altijd" betekent, in de pijpenwereld tot een merknaam werd, en de volgens de registraties in 2020 geïntroduceerde, in Italië vervaardigde Erin Go Bragh-reeksen.

Het dubbelkanaalpijpontwerp waarvoor de Amerikaanse uitvinder George L. Falk in 1958 een aanvraag indiende, was erop gericht speeksel gescheiden te houden van het rookkanaal en naar een aparte opvangkamer af te voeren.

Hoe de antieke-pijpenverzamelaar en gepensioneerde FBI-agent Frank Burla van een kleine bijeenkomst in zijn eigen woonkamer een van 's werelds grootste pijpenbeurzen maakte.

Kleine pijpen gemaakt in Parijse ateliers in het eerste kwart van de twintigste eeuw, met in het midden een demontabele zilveren of gouden bol. Het watje in de bol is een vroege proeve van filtratie.

Een meerschuimen pijp gesigneerd door F. J. Kaldenberg, met een volledig uitgesneden tafereel van een ontsnapte slaaf. De verschillen tussen de catalogusomschrijving van de veiling in februari 2016, waar het stuk om bekend werd, en het huidige museumdossier laten zien hoe veilingteksten gelezen moeten worden.

De G.F.B.-stempel, meestal leesbaar binnen een ovale rand, is geen merknaam maar een materiaalverklaring die 'echte Franse briar' betekent; te vinden op Amerikaanse catalogus pijpen van eind negentiende tot begin twintigste eeuw.

Twee voorbeelden uit dezelfde periode van het 'underslung'-systeem, waarbij de steel dicht bij de opening van de kop wordt bevestigd: de met een Chicago-octrooi beschermde General Dawes-pijp en de Captain Warren, van onduidelijke oorsprong en in Groot-Brittannië gemaakt.

De structuur van Grace's Guide, het online archief dat de Britse industriële geschiedenis verzamelt aan de hand van bedrijfs-, product- en persoonsgegevens, wat het de tabaks- en pijponderzoeker biedt en de grenzen van het bereik.

In de pijpenhandel wordt "handgemaakt" tegenover "machinaal gemaakt" gebruikt alsof het een scherpe tegenstelling is. Maar bij een briar pijp kan niet al het werk met handgereedschap worden afgewerkt, en kan een machine ook niet alleen een pijp voltooien.

De Harem Pipe is een tafelrooksysteem dat halverwege de 20e eeuw in de VS op de markt kwam en een metalen asbakschaal combineert met een flexibele, met vlechtwerk beklede slang. Het onderliggende patent werd in 1937 geregistreerd.

De jongste broer van Alfred Dunhill en het financiële brein van het bedrijf. Sloot zich in 1912 aan bij de zaak en bestuurde Dunhill van 1928 tot zijn dood in 1950 per post vanuit zijn woningen in Italië en Monaco; zijn nalatenschap werd omgezet in een liefdadigheidsfonds gewijd aan tuberculoseonderzoek.

Het debat over hoe het vocabulaire van de pijp- en tabaksgemeenschap is veranderd van negentiende-eeuws jargon naar het afkortingenjargon van vandaag, en over de noodzaak van nieuwe termen.

De online kaart van de pijpengemeenschap, uitgaande van de linkgids van Pipedia: museumcollecties, nationale forums, blogs en clubwebsites.

Schriftelijk interview via e-mail met Damiano Rovera, de pijpenmaker van de vierde generatie van het Italiaanse merk Ardor, dat in 2007 in het archief werd opgenomen, plus de geschiedenis van de familiewerkplaats erachter.

Het interview dat Jon Tillman afnam van Gregory L. Pease en dat werd gepubliceerd op Smokingpipes.com; een veelgeraadpleegde bron over de winkeljaren van de blender in Berkeley, zijn terugkeer naar tabak in 1998 en de bevoorradingsproblemen van de jaren 2000.

Het door Bear Graves gevoerde en op Smokingpipes.com gepubliceerde interview met Maurizio Tombari; een veelgeraadpleegde bron over de oprichting van het atelier Le Nuvole, de rol van Stefania Tombari in het ontwerp en de Zed-serie.

De antwoorden die de algemeen directeur van Peterson of Dublin, Tom Palmer, in maart 2011 gaf op vragen van verzamelaars documenteren de productieomvang van het atelier in die jaren en de briar-tekorten.

Een interview met Tom Palmer, die jarenlang directeur was bij Peterson of Dublin, legt de productieomvang, de atelieropleiding en het beleid rond nieuwe series van het merk vast in het 140e jaar van het bedrijf.

De fictieve naam die de in Engeland werkzame juwelier en pijpenmaker Giulliano Spitaletti gebruikt voor zijn werkbank; een voorbeeld van de nieuwe generatie atelieridentiteiten die door de online pijpengemeenschap zijn voortgebracht.

Amerikaanse pijproker en gecertificeerde tabakshandelaar, bekend van zijn voorzitterschap van de Austin Pipe Club, de organisatie van de Texas Pipe Show en zijn online projecten voor pijpliefhebbers.

Omdat de kimono geen zakken heeft, werd het Japanse rookset aan de obi gehangen: een geheel van pijpkoker, tabakszakje, kraal en hangknoop, dat zowel een alledaags gebruiksvoorwerp als een statussymbool was.

Een overzicht van de belangrijkste artikelen, boeken en tentoonstellingscatalogi over kiseru, pijpenkokers, tabakszakjes en rookdienbladen; een naslaglijst die laat zien in welke tijdschriften en museumpublicaties de vakliteratuur zich ophoopt.

Amerikaanse artisan pijpmaker die in Californië werkt onder de naam J. Alan; bekend van een interview uit 2007 waarin hij vertelt over zijn leermeesters, zijn vormopvatting en zijn gewoonten aan de werkbank uit zijn beginjaren.

Jim Lilley, een gepensioneerd verzamelaar die in het Schotse stadje Dumfries woont, bouwde door zich uitsluitend op Peterson-pijpen te richten een archief van honderden stukken op en schreef de reeks Peterson Pipe Chronicles, waarin hij de geschiedenis van het merk samenbracht.

De poging van de Amerikaanse verzamelaar John P. Seiler, van beroep ingenieur, om de pijpengemeenschap een eigen literatuur te geven met de Emperor Leopaldo-verhalen, waarmee hij in 2000 begon.

Amerikaanse tabakszaak in Houston die ook onder eigen naam gestempelde pijpen en mengsels aanbood; de kennis erover berust grotendeels op catalogusbladzijden.

De kalumet is de heilige ceremoniële pijp die de inheemse volken van Noord-Amerika rookten voor gebed, verdragen en belangrijke maatschappelijke besluiten. In het Westen bekend als 'vredespijp', maar de functie ervan reikt veel verder dan dat.

Het in 1885 in New York geopende Keens Steakhouse staat bekend om zijn collectie van tienduizenden kleipijpen, ontstaan uit de gewoonte van klanten om hun pijp in bewaring te geven bij het restaurant.

Dertig jaar, van het in 1947 in Cantù opgerichte atelier Castello tot de in Cucciago vermenigvuldigde werkbanken van Caminetto, Ascorti en Radice; een overzicht van hoe de Italiaanse atelierpijp via een meester-leerlingketen zijn eigen stijl opbouwde.

De doorsnede van het kanaal dat van de bodem van de kamer naar het uiteinde van het mondstuk loopt, is sinds eind jaren negentig een van de meest omstreden technische onderwerpen binnen de gemeenschap. Hier worden de argumenten voor een open kanaal en die van de tegenstanders naast elkaar gezet.

De Amerikaanse handgemaakte pijpen die Will McCoy onder zijn eigen naam signeert; het enige gedocumenteerde gegeven dateert uit 2018, een kleine eenmansbank.

De ambachtstraditie in Eskişehir waarbij blokken meerschaum (lületaşı) worden omgevormd tot pijpen en figuratieve kunstwerken; het verhaal van dit vakmanschap loopt van de eerste ateliers via het exportverbod op ruwe steen tot de generaties meesters en de erkenning als beschermde geografische aanduiding.

Het Britse merk van Herbert Merchant in Londen, met zijn lange en dunne billiard-steel verbonden aan de naam van Bing Crosby, en het tweede leven dat het in de 21e eeuw in Amerika kreeg.

Eenmansatelier voor handgemaakte pijpen dat de Canadese Dimitry Miscoi in 2014 als hobby oprichtte, werkend met goed gerijpte Italiaanse briar en met de hand gesneden ebonieten mondstukken.

Een in 1998 opgericht Amerikaans import- en distributiebedrijf met hoofdkantoor in Memphis; naast een eigen pijpenlijn ook eigenaar van oude merken als Aldo Velani en Sasieni.

Het zilveren bandje, het P-Lip mondstuk, de vormnummers en de plaats bij verzamelaars van de Deluxe-serie, de hoogste trede van Petersons System-familie.

Kleine Japanse ophangknoop die de aan de obi hangende tabakszak en pijpenkoker op hun plaats hield; wat begon als een eenvoudig hulpmiddel groeide in het Edo-tijdperk uit tot een tak van de miniatuurbeeldhouwkunst, met speciale types die dienden om vuur te maken en gloeiende kool te vervoeren.

Een familie van boutvormige pijpaanstekers waarvoor een schroef- en draaifabrikant uit Cincinnati in 1946 patent aanvroeg. Geschiedenis, werkingsprincipe en de moeilijkheid van datering.

Het atelier van de Tsjechische pijpenmaker Michal Novák, werkzaam in Praag; een kleinschalige productie, bekend om scherpe vlakken en ongeverfde briar, ontstaan na een loopbaan in de journalistiek.

De werking, de criteria en het gemeenschapsportret gevormd door de namen die de eretitel Doctor of Pipes hebben ontvangen, die de Chicagoland Pipe Collectors Club in 1998 in het leven riep.

De Zuid-Afrikaanse staatsman naar wie de volledig gebogen Oom Paul-vorm met cilindrische kamer is genoemd, zijn plaats in de Tweede Boerenoorlog en de onopgeloste verwarring met de benaming 'Hungarian'.

De vraag naar welk jaar de eerste gezandstraalde Shell-pijpen van Dunhill kunnen worden toegeschreven; de registratietijdlijn, de vorm van de stempels op de steel en het probleem van exemplaren die mogelijk vóór 1919 dateren.

De gedrukte handelscatalogi van eind negentiende eeuw zijn de meest gedetailleerde documenten die de pijp- en tabaksproducten van die tijd tot vandaag hebben overgeleverd; de catalogi van Demuth, Zorn en Salmon & Gluckstein gelden als de belangrijkste voorbeelden van dit documenttype.

Het stempel Parkin, alleen aangetroffen op de tweedehandsmarkt, waarvan de oprichter en het atelier onbekend zijn en dat in de archieven als van Deense oorsprong wordt beschouwd, en zijn bekende exemplaren.

De Darwin-serie die Peterson in 2009 uitbracht ter gelegenheid van de 150e verjaardag van Charles Darwins Het ontstaan van soorten, staat bekend om de B42-vormcode, een fors gebogen bent apple-vorm, en de System-constructie.

Het verhaal van de extra grote systeempijpen uit Petersons catalogi van 1896, die uitmondden in de huidige House Pipe-serie: grote pijpen ontworpen niet om bij je te dragen, maar om thuis te roken.

Petersons Mark Twain-serie ontstond uit de metingen van de versleten pijp van de schrijver, bewaard in het museum in Hannibal; dit verhaal, dat loopt van de gelimiteerde producties van de jaren 1980 tot de collectie van twee pijpen uit 2010, laat zien hoe één enkel object kan uitgroeien tot een serie.

De opbouw en vormenlijst van de pijpenserie van veertien speciale vormen die Peterson in 1987 lanceerde, opgedragen aan de detective van Conan Doyle.

Een nadere blik op de werking van Petersons in de jaren 1890 gepatenteerde System-constructie — vochtreservoir, trapsgewijs geboorde opening en P-Lip mondstuk — en op de kenmerken van de System Standard-serie.

Behandelt hoe de gezondheidseffecten van pijproken in de medische literatuur zijn gedocumenteerd, de eigen overzichten van de gemeenschap en het debat over selectief citeren. Een bronnenoverzicht dat loopt van institutionele rapporten tot recente cohortstudies.

In J.R.R. Tolkiens In de Ban van de Ring is pijproken geen versiering, maar een van de grondgewoonten van de Gouwcultuur. Dit artikel behandelt zowel de fictieve geschiedenis van de pijptabak als de eigen pijpgewoonte van de auteur.

Kort essay van David Gerstel, in 2023 gepubliceerd in Italics Magazine; behandelt een collectie van dertig figuratieve zeeschuimpijpen in het Italiaanse stadje Sarnano vanuit een literaire invalshoek.

Een traditie die begon in 1881 toen William Demuth meerschuimen pijpen aanbood aan president Garfield, en die eindigde in 1984 met een Peterson-pijp voor Reagan: het honderdjarige verslag van geschenkpijpen die de tabaksindustrie naar het Witte Huis stuurde.

Een overzicht van hulpmiddelen, van aansteekgerei tot stopper, van asbak tot standaard en bewaarpot; wat een functionele noodzaak is en wat een kwestie van vakmanschap en verzamelen.

Overzicht van de belangrijkste boeken en bibliografieën over de geschiedenis, merken en het ambacht van de pijp; een leeskaart die loopt van de literaire essays van de jaren 1890 tot de hedendaagse merkmonografieën.

Hoe lokale pijpenclubs functioneren, hoe zij zich verenigen onder nationale federaties, en de opzet van de internationale langzaam-rookkampioenschappen onder de CIPC-koepel.

Van maiskolffabrieken tot de grote pijpenbedrijven van New York, en vandaar naar hedendaagse Amerikaanse ambachtslieden die op atelierschaal werken: de hoofdlijnen van een productietraditie.

De Zweedse pijpengeschiedenis begint met enkele fabrieken die in de jaren 1930 werden opgericht en zet zich voort met eenmansateliers die in de tweede helft van de twintigste eeuw wereldwijde faam verwierven.

Overzicht van de verenigingen, clubs en online ontmoetingsplekken van pijpliefhebbers in Turkije, en de huidige stand van de Turkstalige bronnen.

De geschiedenis van het van eigenaar wisselen van pijpen en rookbenodigdheden in de klassieke veilinghuizen: van de eerste speciale verkoop in New York in 1978 tot de grote collectieverkopen in Londen, Wenen en Parijs.

Bij verzamelpijpen die op een veiling van eigenaar wisselen, zijn de taxatie van het veilinghuis, de herkomst en het conditierapport bepalend. Aan de hand van bekende nalatenschapsveilingen wordt uitgelegd waarom veilingresultaten zo moeilijk te voorspellen blijven.

Pijpwinkel in de haven van St. Thomas op de Amerikaanse Maagdeneilanden, die de brug vormde voor de opkomst van Deense freehands in Amerika, en het stempel dat zijn naam draagt.

Een Engelstalige online gemeenschappelijke naslagbron, gebaseerd op MediaWiki-software, met duizenden pagina's en tienduizenden foto's over pijpenmerken en pijpenmakers.

De traditie van de gedenkpijp, waarin meesters in klei, meerschuim, hout en porselein heersers, politici, kunstenaars en sprookjesfiguren in de kop vereeuwigden.

Pijpen van het Canadese merk Brigham dragen geen productiejaar; de datering gebeurt aan de hand van de vorm van de in de steel geslagen stempel, het driecijferige vormnummer en de rangschikking van de messing punten in het mondstuk.

De plaats binnen de gemeenschap van de Amerikaanse schrijver Regis McCafferty, die in zijn verhalen en romans personages laat roken, als een van de oprichters van de vereniging die in 1993 werd opgericht en later de naam NASPC kreeg.

Amerikaanse uitvinder die met drie Amerikaanse patenten uit de jaren veertig tot zestig een filterpijp met metalen steel ontwikkelde en in het stadje Burgaw in North Carolina het merk Filto oprichtte.

Een pijpreparatie- en restauratiemeester, actief in Nashville onder de naam NightOwl Pipe Works, bekend om zijn "blueprinting"-aanpak waarbij het rookkanaal van pijpen van begin tot eind opnieuw wordt geschaald.

Een merknaam die begin jaren zestig in de Verenigde Staten werd geregistreerd op naam van het Amerikaanse Pinkerton Tobacco Company en werd gebruikt voor pijpen gemaakt van geïmporteerde briar. De Amerikaanse registratie werd in 2004 geannuleerd.

Sanchopipa, dat in Chili handgemaakte pijpen van lokale houtsoorten produceert, is een kleinschalig voorbeeld dat laat zien welke plaats niet-briar houtsoorten en gerecycled hout innemen in de pijpenmakerij.

Stummel, Duits voor 'stomp, restant', was eerst de vormnaam van Duitse porseleinen pijpen en werd later de term voor de romp in de Amerikaanse pijpenindustrie; het woord wordt in het hedendaags Duits niet meer in deze betekenis gebruikt.

Het verhaal van een tabakszaak, opgericht eind jaren 1880 in Cambridge, die na het vroege overlijden van de oprichter nog ongeveer twintig jaar werd voortgezet door zijn zus.

Tabako-bon is een dienblad, doos of kastje met kleine laden dat in Japanse huizen, winkels en theekamers alle benodigdheden voor het roken van de kiseru in één geheel samenbrengt. Ontstaan uit het dienblad van de wierookceremonie, werd het in het Edo-tijdperk het bezit van vrijwel elk huishouden.

Twee houders voor het meedragen van tabak in de Japanse rookuitrusting: de zachte tas tabako-ire van leer of stof, en de tonkotsu, een houten doos met een hard lichaam. Hun vormen, metalen sluitingen en de verkleining ervan aan het einde van de 19e eeuw.

Tabako is het Japanse woord voor tabak. Eeuwenlang was de in pijpen gerookte vorm in het land kizami-tabako: haarfijn gesneden tabak die werd geconsumeerd in de dunne metalen pijp genaamd kiseru.

Türk Pipo Tütünü en Yayladağ, geproduceerd tijdens het tijdperk van het staatsmonopolie, golden jarenlang als Turkije's eigen pijptabakken; na het staken van de productie werden ze een bron van nostalgie binnen de pijpengemeenschap.

Steampunk-verhaal dat een auteur uit de pijpengemeenschap onder het pseudoniem "Professor Stanwell P. Briar" in afleveringen publiceerde op Pipedia; de personages roken pijp en het verhaal is een vervolg op een tijdreisreeks.

Amerikaans pijpmodel dat Tracy Mincer op de markt bracht nadat hij de naam Custom-Bilt was kwijtgeraakt; verticale gaatjes en horizontale groeven rond de kop moesten de rook verkoelen.

Een pijp met twee in elkaar geschroefde kamers, in 1923 gepatenteerd door de Chicagose uitvinder Charles H. Lyon; dankzij vicepresident Charles G. Dawes werd hij het symbool van een verkiezingscampagne.

Een kort essay van David Gerstel uit 2023; het vertelt over één enkele avond in een raamloze boekenkamer, via de meerschuim figuurpijp die die avond werd gekozen en de aan het begin van de zeventiende eeuw geopende reisverzameling.

Amerikaanse samensteller die het tijdschrift The Pipe Smoker's Ephemeris en de gemeenschap The Universal Coterie of Pipe Smokers oprichtte en het blad eenenveertig jaar lang in zijn eentje samenstelde.

Amerikaanse uitgever die het tijdschrift The Pipe Smoker's Ephemeris en de gemeenschap The Universal Coterie of Pipe Smokers oprichtte, en veertig jaar lang de wereldwijde pijpengemeenschap per post met elkaar verbond.

Tophane-pijpmakerij is de ambachtstraditie in het Ottomaanse Istanbul die van rode klei chiboek- en waterpijpkoppen vervaardigde; in de 19e eeuw verwierf ze wereldwijde faam onder de naam 'Tophane-werk'.

Naar verluidt in 2013 in Maryland opgerichte, kleine Amerikaanse werkplaats die ongestempelde en herenloze oude pijpen herstelt en onder eigen naam stempelt.

Een artikel, gepubliceerd in een verzamelaarsbulletin, over het opknappen van tweedehands pijpen met alledaagse huismiddelen in plaats van een atelierbezoek, en de 'zo min mogelijk ingrijpen'-filosofie die het artikel vertegenwoordigt.

Hoes gemaakt om de Japanse pijp kiseru te dragen; omdat deze het meest zichtbare onderdeel was van de aan de riem hangende rookset, werd hij bewerkt in vormen die onder vijf namen worden ondergebracht en in een breed scala aan materialen, van hertengewei tot lak.

Duitse pijpentraditie uit Ulm en omgeving, gesneden uit wortel- en knoesthout, afgewerkt met een zilveren deksel; de tweehonderdjarige opkomst en neergang van een buitengildeambacht op het platteland.

Deense meester, actief in Korsør, die zijn pijpen stempelde met "Vagn P. Nielsen". Hij kwam uit het smeden en de bouw, en stapte na tien jaar als amateur medio jaren negentig fulltime over op het vak.

Klein atelier opgericht in 2009 door Michael Pipinis-Aliagas in Athene, dat freehand-pijpen maakt van Griekse briar en olijfhout.

De Japanse pijpenmakerij werd internationaal jarenlang met slechts één merk geassocieerd. Toch waren er in datzelfde land meesters die onder hun eigen naam werkten, zoals Smio Satou, Hiroyuki Tokutomi en Tsutomu Fukashiro.

De naam vredespijp, van buitenaf gegeven aan de ceremoniële pijp van Noord-Amerika, groeide door de eeuwen heen uit van een aanduiding voor een heilig voorwerp tot een alledaagse uitdrukking en een metafoor in de populaire cultuur.

De onduidelijke oorsprong van het OD-stempel dat in de jaren twintig verscheen, de 800-reeks vormen die in 1950 begon, en het duidelijk worden van de moderne ODA-lijn in 1953.

De Brick Church Pipe Shop, opgericht door Irving Wagner in New Jersey, samen met de pijpen die onder de naam van deze winkel werden gestempeld en de importactiviteiten uit de jaren 1970.

Een overzicht dat het spoor volgt van het oudste voorwerp met de naam Dunhill, pijpen uit 1910-1918 dateert aan de hand van steelstempels, en de bekende vroegste exemplaren van de LB- en ODA-lijnen bespreekt.

De geschiedenis van het pijproken, van de ceremoniële wortels op het Amerikaanse continent tot Europa's klei- en briartijdperken, van de Ottomaanse chiboek tot het meerschuim van Eskişehir.

Ongeveer 1.200 handgemaakte, op schaal getekende afbeeldingen die de wellicht omvangrijkste pijpencollectie van de 19e eeuw documenteerden, verzameld in twintig dozen. Nadat de collectie uiteenviel, raakten ook de tekeningen verdeeld.