The Briar Workshop: een Amerikaanse Werkbank in Vermont

The Briar Workshop is een gedeelde werkbank die in de jaren 1970 in Vermont werd opgericht en die een aandeel had in het vormen van de Amerikaanse traditie van handgemaakte pijpen. De oprichter van het atelier, Elliott Nachwalter, begon in een hut bij Stowe, met een handvol gereedschap en samen met Andrew Marks; daarna richtte hij, in partnerschap met Jorg Jemelka, het atelier op waaraan hij zijn naam gaf.

Het exacte oprichtingsjaar wordt in de bronnen niet consequent vermeld; secundaire bronnen noemen 1976. Kort daarna sloot ook de Deense ontwerper-meester Finn Meyan Andersen zich bij het team aan.

De Werkwijze van het Atelier

The Briar Workshop was opgezet als meer dan een eenmanswerkbank: het was een productieomgeving waarin meerdere meesters onder één dak werkten. Onder de namen die er in de loop der jaren werkten, worden Brad Pohlmann, Jim Cooke — die later bekend zou worden als J. T. Cooke — en Carole Burns genoemd. In dat opzicht fungeerde het atelier als een soort school voor de Amerikaanse scene van handgemaakte pijpen die in de jaren 1970 en 1980 opbloeide: meesters leerden er de discipline van de werkbank en gingen daarna verder onder hun eigen naam.

Een onderscheidend kenmerk van het atelier wordt beschreven als een poging om handwerk met machines te combineren. Naar verluidt werden in het kader van een samenwerking met Ehrlich's in Boston pijpenproductiemachines uit het begin van de eeuw verworven, die door Jemelka werden gereviseerd; dit detail berust echter op één enkele bronketen. Het doel was dat een met de hand gevormd model zonder maatverlies kon worden vermenigvuldigd. Zo kon het atelier zowel unieke stukken als beperkte series van bepaalde modellen produceren, zo wordt verteld. In Nachwalters eigen verhaal is het kiezen van goed gerijpte briar-blokken het uitgangspunt van het werk; op overgeleverde exemplaren zijn vulkaniet en acryl te zien als mondstukmateriaal.