J. T. Cooke

J. T. Cooke (James Tanner Cooke, geb. 1949) is een Amerikaanse pijpmaker die in zijn eentje werkt in een atelier in Vermont. Vrijwel al zijn pijpen hebben een gezandstraald (sandblast) oppervlak en zijn productietempo overschrijdt gemiddeld niet meer dan één pijp per week. Hij is een van de namen die het vaakst worden genoemd bij de omslag van zandstralen, lang beschouwd als een tweederangs oppervlakteafwerking, naar een op zichzelf staande vakmanschapstechniek.

De Weg Naar het Atelier

Naar verluidt studeerde Cooke in 1972 af aan de illustratieopleiding van de Rhode Island School of Design; daarna werkte hij als art director bij de televisiezender WCAX in Vermont. Zijn eerste pijp maakte hij datzelfde jaar, tijdens een poging om te stoppen met roken, uit een reeds grof voorgevormd blok. Halverwege de jaren zeventig kwam hij bij The Briar Workshop terecht, dat Elliott Nachwalter had opgericht in Vermont; toen het atelier verhuisde naar Florida, koos hij ervoor in de staat te blijven. Samen met zijn toenmalige vrouw Deb voerde hij in onderaanneming ruw-vormwerk uit voor namen als de pijpenzaak Wilke.

De bepalende periode begon met Barry Levin, die in Craftsbury Levin Pipes International leidde. Cooke repareerde hier duizenden tweedehands pijpen; hij demonteerde en mat ze, en zaagde de exemplaren die niet meer te redden waren doormidden om hun interne structuur te bestuderen. Zijn benadering van luchtstroom en interne afwerking werd gevormd door deze onderzoeken; ook het idee om zijn acrylen pijpsteel zelf te gieten, ontstond uit de behoefte om vervangende pijpstelen te maken. Na de dood van Levin ging hij zijn werk onder eigen naam op de markt brengen. Toen het jarenlange herhalingswerk van reparaties leidde tot een ernstig carpaaltunnelsyndroom, onderging hij in januari 2000 een operatie en gaf hij het reparatiewerk volledig op om zich uitsluitend aan pijpmaken te wijden.