Kersen- en Perenhouten Pijpen

Kersen- en perenhouten pijpen waren de meest voor de hand liggende oplossing die Europese draaiers voorhanden hadden voordat bruyèrewortel de pijpenwereld ging domineren. Klei brak, meerschuim was duur; daarentegen waren de blokken fruithout uit tuin of bos zowel volop beschikbaar als zacht genoeg om moeiteloos op de voettreddraaibank te worden gevormd. Deze twee houtsoorten verdwenen ook na de opkomst van bruyère niet helemaal van het toneel.

De Houtsoorten van Vóór Bruyère

Buxus, beuk, esdoorn en kers behoorden vanaf de achttiende eeuw tot de houtsoorten die in de Franse Jura werden bewerkt. De streek was toch al een centrum van houtdraaierij: voor ateliers die rozenkransen, knopen, lepels en doosjes maakten, betekende de pijp gewoon nog een product dat met de bestaande werkbank kon worden gemaakt. Volgens de overlevering werkten de draaiers rond Saint-Claude halverwege de negentiende eeuw nog grotendeels met deze inheemse houtsoorten. Toen de overgang die in het artikel De bruyèrerevolutie en Saint-Claude wordt beschreven, was voltooid, raakten de fruithoutsoorten op de achtergrond, omdat bruyère zowel beter bestand was tegen hitte als veel langer meeging.

De persoon die de kersentraditie institutionaliseerde, was Eugène-Léon Ropp. Ropp verkreeg in 1869 een patent voor de wilde-kersenpijp en richtte het jaar erop een atelier op in Bussang, in de Vogezen. De productie verhuisde rond 1893 naar Baume-les-Dames; het merk werd vlak voor de Eerste Wereldoorlog in Engeland en zijn koloniën verspreid via A. Frankau & Co. Het bedrijf richtte zich na verloop van tijd ook op bruyère, maar de kersenpijpen bleven de signatuur van Ropp tot de sluiting in 1991. De merknaam werd later opnieuw in gebruik genomen door een andere Franse fabrikant, Cuty-Fort.