Dunhill-mondstukken: Tekenen van Echtheid en de Grenzen Ervan

Dunhill-mondstukken worden in de merkgeschiedenis niet behandeld als een van de kop onafhankelijk onderdeel, maar als de helft van een geheel dat samen met de pijp vorm krijgt. Deze productiegewoonte heeft het mondstuk gemaakt tot het meest besproken detail in het Dunhill-verzamelen: of het mondstuk dat op een pijp zit, samen met die kop uit de fabriek kwam, kan bij de meeste oudere exemplaren niet met zekerheid worden vastgesteld.

Handmatig Snijden en Lipvormen

In de vroege periode werd het grootste deel van de pijpen verkocht met een geschroefd of militair (military mount) mondstuk, waarbij kop en mondstuk apart werden vervaardigd en pas aan het einde van het proces samengevoegd. Bij Dunhill werd het geschroefde mondstuk daarentegen al vanaf het begin op de ruw gesneden kop geplaatst en doorliep het samen met de kop de schuur- en polijstfasen. De mondstukken werden niet gegoten, maar met de hand gesneden uit staven of platen ebonit (vulkaniet); het aansluitstuk werd stuk voor stuk verdund om op de steel te passen.

De lipvorm veranderde in de loop der tijd. De dikke lip van de vroege exemplaren werd in de jaren twintig dunner en breder, en in de jaren dertig kwam daar de visstaart (fishtail) vorm bij. Toen in 1976 vanwege de arbeidskosten machinaal snijden werd geprobeerd, werd de lip weer dikker; naar aanleiding van de klachten die volgden, werd teruggekeerd naar handwerk. De gedetailleerde ontwikkeling hiervan staat beschreven in het artikel Oud Dunhill versus nieuw Dunhill.