Briar Kalebasvormen: het Onderscheid Tussen Bovenketel en Verzonken Kom

Briar kalebasvormen omvatten een brede familie die de silhouet van de tweedelige kalebaspijp in één stuk hout naspeelt. De pijpen aan de twee uiteinden van de familie lijken nauwelijks op elkaar: bij de ene staat de ketel als een aparte massa boven op de romp, bij de andere is de opening van de ketel op dezelfde hoogte als de romp recht afgesneden. Waarop een pijp als kalebas wordt beschouwd, is dan ook een onderwerp waarover verzamelaars regelmatig discussiëren.

Criterium: de Plaats van de Ketel bij de Kalebaspijp

De basis van het onderscheid is de constructie van de kalebaspijp zelf. De circulaire nr. 41 uit 1909 van het Amerikaanse ministerie van Landbouw, opgesteld door David Fairchild en G. N. Collins, beschrijft stap voor stap de teelt van de Zuid-Afrikaanse pijpkalebas (Lagenaria): terwijl de hals nog zacht is, wordt deze met pinnen in doorboorde planken tot de gewenste hoek gebogen; als hij droog en hard is geworden, wordt het brede uiteinde afgesneden, de ketel wordt met gipsmortel op zijn plaats gezet en het zichtbare oppervlak van de mortel wordt bekleed met een dunne kurkstrook. De pijpafbeelding in dezelfde publicatie laat zien dat de meerschuimketel op twee verschillende hoogtes op de romp kan worden geplaatst. Wordt de ketel in de hals ingebed en blijft de buitenlijn van de kalebas ongewijzigd, dan spreekt men van een verzonken kom (sunken cup); overkapt de ketel de kalebas als een deksel en steekt hij aan de zijkanten uit, dan wordt dit een bovenketel (top bowl) genoemd. Er zijn ook vroege kalebaspijpen bekend waarbij de verzonken kom met een zilveren deksel werd afgesloten.