Wat Bepaalt een Goede Briarpijp: Tweede Deel, Vervaardiging

Het tweede deel van de vraag wat een goede briarpijp bepaalt, gaat over de beslissingen die worden genomen nadat het blok de werkplaats binnenkomt. Dit deel van de reeks van twee artikelen die in de zomer van 1985 in het tijdschrift Pipe Smoker verscheen, probeert te verklaren waarom uit hetzelfde ruwe materiaal zulke verschillende pijpen kunnen ontstaan, en wel via het vakmanschap.

De criteria met betrekking tot het ruwe materiaal, zoals leeftijd van de wortel, droogtijd en gewicht, werden in het eerste artikel van de reeks behandeld; een samenvatting daarvan is te vinden in het artikel wat bepaalt een goede briarpijp.

De Kop: Handdraaibank of Machine

Kop en steel worden ofwel stuk voor stuk onder toezicht van de meester gedraaid, ofwel machinaal met een vaste maat uitgesneden. Het praktische voordeel van handwerk is dat een gebrek dat vanuit het hout naar boven komt het blok niet ruïneert: de meester vernauwt op dat punt de kop iets, verkort de steel of verschuift de vorm, waardoor er minder materiaal wordt verspild. Daar staat tegenover dat de maat niet langer absoluut is; een gering verschil in wanddikte tussen twee zijden of een lichte golving in het oppervlak is alleen van dichtbij zichtbaar. In de gemeenschap worden zulke sporen niet als gebrek gezien, maar als bewijs dat het werk met de hand is afgewerkt. Wat de machine biedt, is daarentegen herhaalbaarheid: dezelfde klassieke vorm komt onvermoeibaar met dezelfde maten tevoorschijn; het mes kan echter niet onderhandelen met verrassingen in het hout. In de brontekst wordt gesteld dat van honderd perfect gezaagde koppen er hoogstens één vrij blijft van een duidelijke vlek. Geen van beide methoden krijgt een absolute voorkeur; het criterium is of de koper op zoek is naar perfecte verhoudingen of naar het handschrift van de maker. Alle stappen worden beschreven in het artikel hoe een pijp wordt gemaakt.