Geschiedenis en cultuur
Alfred Dunhills The Pipe Book (1924)
Alfred Dunhills in 1924 gepubliceerde The Pipe Book brengt de wereldgeschiedenis van de pijp samen in één band. Dat het boek al meer dan honderd jaar in druk blijft, en het verschil tussen wat de lezer ervan verwacht en wat hij erin aantreft, maken het tot de meest besproken titel in de literatuur.
Alfred Dunhills The Pipe Book is, onder de werken die de geschiedenis van de pijp op wereldschaal behandelen, het meest herdrukte en meest besproken. Het boek verscheen in 1924, in Londen bij A. & C. Black en in New York bij Macmillan.
De auteur is Alfred Dunhill (1872-1959), de oprichter van het gelijknamige bedrijf Dunhill; in de jaren waarin hij het boek schreef, was hij zowel een gevestigd producent als eigenaar van een aanzienlijke pijpencollectie. Zoals de lange ondertitel aankondigt, bevat de band 28 volledige platen (vier in kleur) en 230 illustraties, verspreid tussen de tekst.
De Reikwijdte van het Boek
Het was niet de eerste poging in zijn genre. Ye Smokiana van de Britse schilder en wapensmid Robert Taylor Pritchett, in 1890 uitgegeven door Bernard Quaritch, was dertig jaar eerder verschenen als een geïllustreerde compilatie die de pijpen van de wereld in één band samenbracht; daarin waren de illustraties het hoofdelement en de begeleidende tekst bijzaak. In Dunhills boek wordt deze verhouding omgekeerd.
De hoofdstuktitels verraden de intentie van het boek: waarom mensen roken, de eerste, geïmproviseerde pijpen, rechte en buisvormige exemplaren, pijpen gevonden in grafheuvels, de pijpen van de Noord-Amerikaanse inheemse volkeren en de bijbehorende ceremonies, de volkeren van Zuid-Amerika, het poolgebied, het Verre Oosten, waterpijpen, de talloze vormen van Afrika, kleipijpen, geselecteerde Europese voorbeelden, en tot slot de moderne briar. De nadruk ligt duidelijk op etnografie; aan ceremoniële pijpen zoals de calumet wordt veel meer ruimte gegeven dan aan de briarpijpen die in de jaren waarin het boek werd geschreven de markt domineerden. Volgens de overlevering telt het laatste hoofdstuk, gewijd aan de moderne briar, slechts acht pagina's. Dunhill is zich hiervan bewust: in zijn voorwoord zegt hij dat het werk geen wetenschappelijke studie is maar een eenvoudig boek, en vraagt hij deskundigen daarom bij voorbaat om toegeeflijkheid. De band bevat noch een bibliografie noch voetnoten.
De Ontvangst in Die Tijd
De Rest van Dit Artikel Staat in de App
De volledige ISPE opent met je IPC-account.
Verwante Artikelen
Laatst bijgewerkt:
Bron: Pipedia, bewerkt onder de licentie CC BY-SA.