Britse Pijpenmakerij (Great Britain)

Groot-Brittannië is een van de weinige landen die bepalend zijn geweest in zowel de klei- als de briarfase van het pijpenmaken. De kleipijpenateliers die na de komst van tabak op het eiland werden opgericht, hebben eeuwenlang de Europese markt bevoorraad, terwijl de briarateliers die zich in de tweede helft van de 19e eeuw rond Londen concentreerden, een eigen vorm- en vakmanschapsopvatting hebben voortgebracht die bekendstaat als de "Engelse pijp".

De Eeuwen van de Kleipijp

Het product van de eerste fase was de kleipijp. Deze in een mal gevormde en gebakken, goedkope pijpen bleven tot het einde van de 19e eeuw, toen de goedkope sigaret zich verspreidde, vrijwel het enige rookinstrument in Europa. De productie werd al vroeg georganiseerd: in 1619 werden de pijpenmakers van Westminster met een koninklijk charter georganiseerd, en binnen enkele decennia werd deze structuur ondergebracht in het Londense gildesysteem (livery company). Buiten Londen werd het stadje Broseley in Shropshire, met een productie die volgens de overlevering aan het einde van de 16e eeuw begon, het bekendste provinciale centrum; dat de meesters daar in het laatste kwart van de 17e eeuw datums op hun pijpen stempelden, is vandaag een van de steunpilaren van de archeologische datering. De laatste kleipijpenfabriek van het stadje staakte de productie eind jaren 1950; het gebouw werd in 1996 heropend als museum.