Pijpveilingen

Pijpveilingen zijn verkopen waarbij pijpen en rookbenodigdheden via een openbare veiling van eigenaar wisselen. Bij deze verkopen circuleren doorgaans niet losse stukken, maar uiteenvallende collecties en de inventarissen van sluitende musea. Omdat gesigneerde bewerkingen, gedocumenteerde stukken en niet-seriematige exemplaren vaak voor het eerst in zo'n catalogus zijn vastgelegd, is de veiling ook een van de primaire bronnen voor de geschiedenis van het pijpenverzamelen. Dat rookbenodigdheden als een eigen veilingcategorie worden beschouwd, dateert pas van eind jaren zeventig.

De Selectielogica van het Veilinghuis

Het veilinghuis neemt de goederen in consignatie van de eigenaar en verdient een commissie op de verkoopprijs. Daarom neemt het in zijn catalogus alleen goederen op waarvoor het levendige biedingsactiviteit verwacht; een stuk dat niet aan die verwachting voldoet, wordt geweigerd. De rookbenodigdheden die in veilinghuiscatalogi te zien zijn, vertegenwoordigen daarom niet het geheel van de circulerende waar, maar een smal topsegment ervan. Verzamelaarsbeurzen en online veilingsites passen zo'n selectie niet toe en laten een veel breder scala circuleren; de eerste van dergelijke sites is de site die Pierre Omidyar op 3 september 1995 in Californië oprichtte onder de naam AuctionWeb en die in september 1997 de naam eBay kreeg. Daartegenover leggen de geïllustreerde catalogi die voor grote veilinghuisverkopen worden gedrukt, de verkoopdatum, het lotnummer, de beschrijving en de vorige eigenaar schriftelijk vast. De herkomstketen die in de estate-pijpenmarkt vaak onvolledig blijft, blijft in deze catalogi blijvend bewaard.