Pijp en Pijptabak in in de Ban van de Ring

In de Ban van de Ring is de roman van J.R.R. Tolkien die in 1954-1955 in drie delen verscheen, en behoort tot de zeldzame literaire teksten waarin pijproken niet slechts een gewoonte van een personage is, maar wordt opgevoerd als het culturele handelsmerk van een verzonnen volk. Het hoofdstuk "Over pijpkruid" in de inleiding van het boek plaatst tabak niet in het decor van het verhaal, maar in de geschiedenis ervan.

Pijptabak in de Fictie

Tolkien noemt de plant die de hobbits roken "pijpkruid" (pipe-weed) en vermeldt in het voorwoord dat het hoogstwaarschijnlijk om een soort uit het geslacht Nicotiana gaat; hij beschrijft de lezer daarmee expliciet tabak. Volgens het verhaal was Tobold Hornblower uit Langebodem in het Zuiderkwartier de eerste die de plant in de tuinen van de Gouw kweekte; het voorwoord plaatst dit gebeuren, binnen de eigen chronologie van het verhaal, rond het jaar 1070 van de Gouwtelling. Naast de Longbottom Leaf, genoemd naar die streek, zijn Old Toby en Southern Star de belangrijkste variëteiten die in de tekst voorkomen.

Ook de bron van deze details is binnen de fictie zelf gedefinieerd: het veronderstelde traktaat Herblore of the Shire (Kruidkunde van de Gouw), geschreven door Meriadoc Brandebuck na de Oorlog van de Ring. Het voorwoord citeert uit de inleiding van dit werk. In het verhaal blijkt ook dat tabak niet alleen een genotmiddel is: de handel in bladeren uit het Zuiderkwartier wordt tegen het einde van het boek rechtstreeks in verband gebracht met de onderdrukking die de Gouw ondergaat.

Pijproken wordt bovendien een maatstaf voor verbondenheid tussen personages. Dat de tovenaar Gandalf deze gewoonte van de hobbits heeft overgenomen en bekendstaat om zijn vaardige rookringen, komt zowel in het voorwoord als in het verhaal zelf naar voren. Veel scènes die de sfeer van de tekst bepalen, spelen zich af rond een pijp die voor een deur of bij de haard wordt aangestoken.