General Dawes- en Captain Warren-pijpen

De General Dawes- en Captain Warren-pijpen zijn twee bruyère (briar)-modellen uit het eerste kwart van de twintigste eeuw die afwijken van de klassieke pijpanatomie. Bij beide komt de steel niet uit de bodem van de kop, maar uit een punt dicht bij de opening; de kop hangt zo als het ware onder de steel.

In het Engels wordt deze opstelling "underslung" genoemd, en de reden ervoor is bij beide dezelfde: het zware, gecondenseerde deel van de rook vasthouden in een kamer onder de kop, om de rook die de mond bereikt droger te maken.

De General Dawes-pijp

De eigenaar van het ontwerp is Charles H. Lyon uit Chicago. Volgens het octrooiregister werd de aanvraag in september 1920 ingediend en werd Amerikaans octrooi nr. 1.468.306 op 18 september 1923 verleend. Het document beschrijft een systeem met twee kamers: een binnenkamer die op de buitenwand wordt geschroefd, met daartussen een lange, spiraalvormige rookweg. De rook wordt vanaf de bodem van de binnenkamer omlaag getrokken, vertraagt onderweg terwijl hij herhaaldelijk van richting verandert, en laat een deel van de vaste deeltjes die hij meedraagt achter in de opvangkamer eronder. Qua logica doet de constructie denken aan de kalebaspijp (calabash). Het model, geproduceerd onder de naam Lyon Mfg. Co., werd in 1924 op de markt gebracht onder de naam "The General"; in de seriematige exemplaren was de binnenkamer van bakeliet gemaakt.

De naam waaronder het model bekend bleef, kwam echter niet van de uitvinder, maar van de gebruiker. Charles Gates Dawes (1865-1951) werd in oktober 1918 bevorderd tot brigadegeneraal, deelde in 1925 de Nobelprijs voor de Vrede voor het plan dat na de Eerste Wereldoorlog het herstelbetalingsstelsel van Europa opnieuw ordende, was van 1925 tot 1929 vicepresident onder Calvin Coolidge, en was van 1929 tot 1931 ambassadeur in Londen. Omdat hij op openbare foto's zijn pijp bijna nooit weglegde, gaf de Britse pers de pijp de naam "Old Underslung". Tijdens de verkiezingscampagne van 1924 gebruikte zijn partij de pijp zowel als embleem als als geschenk; deze voortdurende aanwezigheid in de kranten maakte van het model in korte tijd een landelijk bekend object. De zichtbaarheid bracht ook kritiek met zich mee: een campagneposter die in Maine werd gedrukt, werd teruggetrokken na bezwaren dat hij een slecht voorbeeld voor jongeren zou zijn; in 1925 stuurde een tabaksbestrijdende organisatie uit Indianapolis Dawes een telegram met het verzoek zijn gewoonte op te geven. Voor andere voorbeelden van hoe de pijp deel werd van een publieke identiteit, zie het artikel Beroemde pijprokers.