Wereldgeschiedenis van de Pijp

De wereldgeschiedenis van de pijp is een reis van meer dan vijf eeuwen, nauw verweven met de geschiedenis van tabak. Roken met een pijp is een traditie die eigen is aan het Amerikaanse continent; lang voordat de Europeanen voet aan wal zetten op het continent, rookten de inheemse volken van Amerika tabak in ceremoniële pijpen.

Toen tabak in de zestiende eeuw naar Europa werd gebracht, verspreidde de pijp zich over de wereld, eerst in de vorm van klei, vervolgens meerschuim en ten slotte heidewortel (briar); in het Ottomaanse gebied volgde de pijp een geheel eigen weg en nam de vorm aan van de lange chiboek.

Oorsprong op het Amerikaanse Continent

Het bekende oudste thuisland van de pijp is Amerika. Bij de volken van de Great Plains in Noord-Amerika stonden ceremoniële pijpen met lange steel centraal bij gebed, verdragen en belangrijke maatschappelijke rituelen; deze pijpen zijn in de westerse literatuur bekend onder de naam vredespijp (calumet). De kop werd meestal uitgesneden uit rode pijpsteen (catlinite), en de groeven waar deze steen werd gewonnen, in Minnesota, golden voor verschillende stammen als neutraal gebied. In dit gebied werd de pijp eerder gezien als een heilig voorwerp dan als een alledaagse gewoonte.