Lorenzo

Lorenzo is een van de weinige namen die van veraf de Italiaanse pijpen van de jaren 1970 herkenbaar maken: dikke komwand, groot corpus, zijdeachtig mat oppervlak en verfkleuren variërend van donkerrood tot felle oranjetinten. De geschiedenis van het bedrijf achter dit uiterlijk gaat echter veel verder terug, tot de werkplaats Fratelli Lana, opgericht in 1900 in Gallarate.

Het is het derde bedrijf dat bruyèrehout (briar) bewerkt in de provincie Varese in Lombardije; daarvóór waren er al Rossi (1886) en Ceresa (1897). Het merk kreeg zijn huidige naam pas in 1969.

De Jaren van Ongestempelde Pijpen

De door de twee broers opgerichte werkplaats werkte in de beginperiode uitsluitend voor de binnenlandse markt. De opening naar het buitenland begon in 1922 met een samenwerking met de Milanese handelsfamilie Tagliabue; vanaf die datum groeiden de bestellingen uit Europa gestaag. Het personeelsbestand bereikte in de jaren 1930 120 personen, en het bedrijf groeide in het Italië van die tijd van werkplaats uit tot fabrieksschaal. Deze groei werd niet weerspiegeld in het product: wat er decennialang werd gemaakt, waren goedkope en pretentieloze pijpen voor een breed publiek. De meeste droegen geen merkstempel; op de kop stond hoogstens een algemene vermelding als "Genuine Bruyere". Omdat het grootste deel van de productie in opdracht van andere firma's werd gemaakt, ontstond er ook geen eigen vormentaal voor het bedrijf. Wel is er een spoor van die jaren dat op latere generaties is overgegaan: Romolo Aliverti, die in 1920 in dienst trad en na verloop van tijd tot technisch directeur opklom.