19E-eeuwse Pijptabaksmengsels: Vervalsing en Receptenboeken

De 19e-eeuwse pijptabaksmengsels verschillen van de tabak die de hedendaagse roker kent niet alleen qua snit en verpakking, maar ook qua samenstelling. Een belangrijk deel van de kennis over wat er destijds in commerciële pijptabak zat, komt uit handelshandboeken die niet gericht waren op de consument, maar rechtstreeks op de fabrikant.

Deze boeken beschrijven hoe het blad moest worden gezoet, geparfumeerd en gekleurd, en documenteren tussen de regels door ook in welke mate men destijds worstelde met tabak van slechte kwaliteit.

Het Vervalsingsprobleem en Eerste Toezicht

Het bijmengen van vreemde stoffen in tabak gold in Groot-Brittannië gedurende de hele 19e eeuw als een ernstig belasting- en consumentenprobleem. De belastingdienst richtte in 1842 in haar hoofdkantoor aan Broad Street in Londen een klein laboratorium op om vervalsing van tabaksproducten tegen te gaan; deze taak lag in het begin bijna volledig bij één ambtenaar, George Phillips. De Analytische en Sanitaire Commissie, die Thomas Wakley in 1851 namens The Lancet oprichtte en waarvan Arthur Hill Hassall de analyses leidde, nam een reeks consumptiegoederen onder de loep, van brood tot suiker, van peper tot koffie; ook tabak stond op deze lijst. De opgebouwde publieke druk leidde in 1860 tot de eerste vervalsingswet, in 1872 tot de tweede, en in 1875 tot de Wet op de Verkoop van Voedsel en Geneesmiddelen. Het werkterrein van het belastinglaboratorium breidde zich in dit proces uit van voedsel naar drank; in 1894 fuseerde het met het douanelaboratorium tot het officiële Government Laboratory, dat in 1897 verhuisde naar het speciaal daarvoor gebouwde nieuwe gebouw.